Een lotgenotenretraite?
Voor slachtoffers van narcisme?
Wat begon als een los idee op het einde van een lotgenotentraject,
nam ik heel serieus.
Maanden was ik ermee bezig!
Opzoeken,
Rekenen,
Tellen,
Brainstormen,
Creëren.
Avonden en avonden, ieder vrij moment.
Alles moest en zou zelfgemaakt zijn, want de perfectionist in mij liet het niet los…
Het was zoveel werk maar ik wilde iets moois neerzetten, iets om de lotgenoten in hun kracht te zetten.
Om afgelopen vrijdag alles in de auto te proppen:
de berg eten,
de spelletjes,
alles om het weekend te doen slagen.
En wij weg naar de Moezel!
Eens aangekomen werden de naamkaartjes opgehangen,
lotgenotenboekjes klaargelegd,
de inspirerende quotes (met een extra chocolaatje) op het hoofdkussen gelegd.
De avond werd gevuld met een wandeling, gebabbel, spaghetti, narcismebingo en een verhelderende film over narcisme.
Een deugddoende nacht later startten we met een overvloedig ontbijt.
Na een deugddoende wandeling met topuitzichten, begonnen we aan de escaperoom.
Ze vlogen met vier op de opdrachten en na heel wat overleg (en het herkennen van de nodige rode vlaggen en grensovertredingen) slaagden ze er ook in om de escaperoom uit te spelen.
Om het hoofd leeg te maken, stuurde ik de lotgenoten op een fotowandeling.
Niet om de weg te volgen via foto’s, maar wel om bewust in het moment op zoek te gaan naar beelden om hen te helpen stilstaan bij dingen als genieten, grenzen,…
Beneden in de vallei kwam ik hen tegemoet gewandeld om hen mee te nemen naar een vlak stukje grond naast de rivier.
De enkele bomen stonden prachtig in het geel en de gevallen blaadjes bezaaiden het gras met hun prachtige kleur.
Onwennig stonden de lotgenoten op een rij en we begonnen aan een reis van 60 stappen.
30 mogelijke stappen vooruit, per stap een vraag rond hun eigen narcistische schade. Vanzelfsprekend waren er de nodige tranen.
Het echte krachtige gebeurde pas wanneer de volgende 30 vragen afgevuurd werden.
Iedere vraag een peiling naar hun herstel.
Ik heb nog nooit 30 vragen zo’n impact zien maken.
Alle lotgenoten waren zich opeens zo bewust van de weg die ze al hadden afgelegd.
Hongerig bracht ik ze terug naar het huisje, waar alles klaarstond om samen te eten rond de plancha.
De spontane naverwerking deed iedereen deugd en voldaan namen we even wat afstand van het thema narcisme.
Ik haalde mijn kennis en passie voor wijn boven en nam de lotgenoten mee doorheen de verschillende stijlen Rieslingwijn, waarvan de oorsprong bijna aanwijsbaar was doorheen het livingraam.
De gezellige, late avond werd met een lach afgesloten.
De volgende ochtend, met weer een uitgebreid ontbijt en een fijne wandeling, ging verder met mijn eigen versie van Cards Against Humanity: Cards Against Narcissism.
Vele rake combinaties later sloten we af voor nog een laatste poging om de frigo leeg te krijgen.
Vooraleer we afscheid namen, werd duidelijk wat dit weekend voor iedereen betekend had:
een veilige plaats om jezelf te zijn,
om te beseffen wat ze al bereikt hadden,
maar ook dat er nog altijd iets bij te leren valt.
Met liefde voor deze lotgenoten en een ervaring die ik nooit vergeet,
ben ik gemotiveerder dan ooit om dit ook aan te bieden aan andere/nieuwe lotgenoten.
Omdat op het moment van schrijven nog geen nieuwe datum bekend is,
kan je je hier al wel inschrijven om je interesse te uiten.
Ik neem dan zo snel mogelijk contact op.
Ik ga even uitrusten.
Tot snel!
Jeroen