Internationale Vrouwendag

Beste mannen,

Vandaag is het Internationale Vrouwendag en in plaats van de vrouwen te prijzen, wil ik van de gelegenheid gebruik maken om jullie aan te spreken. Niet dat vrouwen niet geprezen mogen worden (tuurlijk wel, go females!), maar ik wil met jullie over iets praten dat wij als mannen te weinig horen.

Om over iets dat minder zichtbaar is. Iets waar we weinig aandacht voor hebben. Iets dat zich afspeelt tussen lakens. Iets waar zelden luid over gesproken wordt.

Over pijn bij seks.

Misschien heeft ze het al eens gezegd. Misschien heel voorzichtig.

Misschien tussen twee zinnen door.

Misschien helemaal niet, maar voel je het wel.

Dat haar lichaam niet altijd meewerkt. Dat ze soms verstijft. Dat het niet vanzelf gaat.

En misschien hebben jullie samen ooit een vorm van de volgende gedachte gehad:

“Dat hoort er nu eenmaal bij.”

Laat me daar duidelijk en eerlijk over zijn: Nee. Dat hoort er niet bij.

Seks die pijn doet, is niet normaal. Het is geen fase of vrouwelijke eigenschap.

Het is wel een signaal. En dit soort signalen vragen aandacht.

Wat ik in mijn praktijk hoor, is hoe vaak vrouwen twee dingen doen.

Eén: ze passen zich aan. Ze bijten op hun tanden.

Ze trachten hun eigen signalen tegen te werken om ons als partners er niet lastig mee te vallen.

En twee: Ze denken dat het aan hen ligt.

Dat hun lichaam moeilijk doet.

Dat het niet hun moment is.

Dat zij te weinig zin hebben.

En tegelijk hoor ik hoe weinig ruimte er is om echt stil te staan bij die pijn. Natuurlijk niet om schuldigen te zoeken (wat zijn we daar immers mee?). Maar wél om te begrijpen.

Beste mannen, jullie hebben daar een rol in. Een duidelijke.

Begrijp me niet verkeerd, ik benoem jullie hier niet als bewuste dader of als deel van het probleem.

Maar wel als partner!

Klein geheim mannen: een vrouwenlichaam ontspant niet op commando.

Het ontspant wanneer het zich veilig voelt. Wanneer het geen druk ervaart.

Wanneer er geen verwachting hangt in de kamer die zegt: “We moeten toch echte seks hebben.”

Veel koppels zijn onbewust gaan geloven dat penetratie het doel is.

Dat alles daarvoor voorspel is (als het al aanwezig is).

Dat “echte seks” pas begint op het moment dat die vagina de penis ontvangt.

De vraag die ik graag wil meegeven, beste mannen: Maar wat als dat idee tekortkomt? Wat als we seks breder bekijken?

Wat als intimiteit niet draait om doorzetten, maar om afstemmen?

Pijn (of ongemak) kan uit verschillende bronnen komen.

Soms zit de pijn in iets lichamelijks (hormonaal of medisch), soms in iets psychologisch (stress, spanning, oude ervaringen), en soms van beiden.

Die oude ervaringen hoeven daarom ook niet over jullie samen te gaan, maar daarom spelen ze nog wel mee in haar hoofd/lichaam (Vergeet niet: trauma laat sporen na in een lichaam. Het zenuwstelsel onthoudt wat het hoofd al lang probeert te vergeten.)

Een nieuw inzicht: Als haar bekkenbodem zich aanspant, doet die dat niet om jou af te wijzen. Hij doet dat om te beschermen. Lees deze zinnen nog eens. Haar reactie is er niet om jou af te wijzen, wel om zichzelf te beschermen. Dat verschil begrijpen is cruciaal.

Wat helpt niet?

Vragen dat ze zich ontspant. Moest je partner dat kunnen, deed ze het wel!

Ze kan zich ‘niet gewoon laten gaan’ of ‘even in het moment kruipen’.

Ontspanning gebeurt niet onder druk of verwachting, ook geen goedbedoelde.

Wat helpt wel?

Trager gaan. Echt trager.
Vragen hoe het voelt. En dan luisteren zonder defensief te worden. (Het gaat immers niet over jou, remember?)
Durven stoppen. Geen teleurstelling. Geen niet ingevulde verwachting.
Zeggen: “Niks moet.” En haar dat ook echt laten voelen.

Voor veel vrouwen is dat revolutionair.

En nog iets dat misschien confronterend is: soms voelt een vrouw zich verantwoordelijk voor jouw verlangen. Ze wil je niet teleurstellen. Ze wil “normaal” zijn. Ze wil geen probleem maken van iets wat “iedereen toch doet”.

Daar kunnen jullie samen uit stappen.

Door duidelijk te maken dat haar comfort belangrijker is dan eender welke seksuele handeling. Intimiteit bewijs je niet door te presteren maar door te voelen. Door samen in het moment te kruipen en zoeken naar wat (wél) werkt. In alle veiligheid en geborgenheid.

Seksualiteit is geen vaststaand script. Het heeft geen vaste volgorde.

Het is een ontmoeting tussen twee lichamen.

Twee hoofden.

Twee geschiedenissen.

En ja, dat vraagt communicatie. Dat vraagt de kracht om jezelf in te tomen. Om de ander te helpen door begrip en tijd te bieden. Door zelf oprecht te investeren in haar ontspanning.

Maar het levert iets op dat veel groter is dan “we hebben seks!”: echte verbinding.

Misschien lees je dit en denk je: wij hebben hier nooit echt over gepraat. Dan is vandaag een mooie aanleiding. Niet om een zwaar gesprek te voeren met verwijten. Wel om te zeggen: “Ik wil dat het goed voelt voor jou. Echt goed.”

Internationale Vrouwendag gaat over gelijkwaardigheid en de ruimte om hierover te spreken.

De slaapkamer is een perfecte plaats om hierover te beginnen spreken.

En geloof me: een vrouw die zich veilig voelt, gehoord voelt en niet onder druk staat, zal zich veel makkelijker openen. Niet omdat het moet.

Maar omdat het kan.

Beste mannen, ik wil benadrukken, dit is geen aanklacht.

Het is een uitnodiging.

Om te vertragen.
Om te luisteren.

En om samen een seksualiteit te bouwen waarin niemand zich moet forceren om te blijven liggen tot het voorbij is.

Ik wens jullie een fantastische internationale vrouwendag toe!

Met vriendelijke groeten,

Een andere man