Narcismeblog: "52 weken zonder de narcist" - Week 38: Waarom je geen closure nodig hebt van een narcist (en hierop wachten je herstel in de weg kan staan)
Vanuit de praktijk waar ik dagelijks luister. Naar jouw verhaal. Naar jullie strijd.
Welkom terug. Week 38 alweer. Een belangrijke vandaag. Eentje waar veel mensen lang mee blijven worstelen.
Er is een moment in het helingsproces waarop je het gevoel hebt dat je nog maar één ding nodig hebt om verder te kunnen.
Een antwoord.
Een uitleg.
Een beetje erkenning.
Een vorm van excuses.
Of gewoon: iets dat het verhaal ‘rond’ maakt.
Iets dat zegt: “Ja, je had gelijk. Wat je voelde was echt. Wat er gebeurd is, was niet oké.”
We noemen dat closure.
Afsluiting. Opluchting. De punt achter de zin.
Maar wat als die punt nooit komt?
Wat als je wacht op iemand die zijn pen al lang heeft neergelegd?
Altijd closure? Een mythe!
Je kent het wel. In romantische films krijg je closure.
Op het einde van het verhaal zit je samen met je ex op een bankje in het park.
Er wordt gesproken. Je hoort iets als “het lag niet aan jou, ik was het die tekort schoot.”
Er vloeien tranen. Er is begrip. Er is afronding.
En dan loopt iedereen vredig, met hernieuwde helderheid, het zonlicht tegemoet.
In de realiteit?
Stel je datzelfde bankje voor, maar dan zit je daar alleen.
Of erger: je zit er met iemand die jou vertelt dat jij alles hebt overdreven.
Die je aankijkt met een glimlach en zegt: “Dat is jouw interpretatie.”
Of die je volledig negeert.
Want als je closure zoekt van een narcist of toxisch persoon, zoek je bij iemand die het conflict nodig had om controle te houden.
Bij iemand die jouw verwarring voedde.
Bij iemand voor wie jouw pijn geen grens was, maar een opening.
En net daarom komt het niet.
Wat is closure nu echt?
Closure is niet dat ene gesprek. Niet die laatste e-mail. Niet het slotwoord van de ander.
Closure is innerlijk werk.
Het is rouwen.
Het is jezelf toelaten om te voelen wat niet gevalideerd werd.
Het is de keuze maken om het verhaal niet af te wachten, maar zélf de bladzijde om te draaien.
En ja, dat is oneerlijk.
Je had recht op erkenning. Op waarheid. Op oprechtheid.
Maar je krijgt het niet van iemand die leeft op verwarring, die macht put uit jouw vragen, en die jouw emoties gebruikt als brandstof voor zijn spel.
Dat is de pijnlijke waarheid.
Waarom het zo moeilijk is om los te laten?
Het verlangen naar closure is diep menselijk.
Het gaat niet enkel om een laatste gesprek — het gaat om betekenis.
Je wil begrijpen waarom het zo gelopen is.
Waarom jij. Waarom dat gedrag. Waarom zoveel leugens.
Je wil dat iemand bevestigt: “Je bent niet gek.”
Je wil een teken dat het echt zo erg was als jij voelde.
En dus ga je terug. Je stuurt nog een bericht. Je checkt hun sociale media. Je herhaalt gesprekken in je hoofd. Je maakt scenario’s: wat als ik dit zeg? Wat als ik het anders breng?
Maar wat je in wezen doet, is jezelf opnieuw blootstellen aan dezelfde dynamiek die je al zoveel heeft gekost.
Want een narcist zal je nooit die closure geven.
Niet omdat ze niet kunnen — maar omdat ze niet willen.
Erkenning is voor hen verlies van controle.
En jouw behoefte aan afsluiting is voor hen net een haakje om jou vast te houden.
Closure komt van binnenuit!
De grootste ommekeer in je herstel komt wanneer je beseft:
Ik heb hun toestemming niet nodig om te vertrouwen op mijn ervaringen.
Je mag boos zijn.
Je mag verdrietig zijn.
Je mag verwart zijn.
Zonder dat iemand aan de overkant zegt: “Je hebt gelijk.”
Want jouw ervaring was echt.
Je lichaam loog niet.
Je intuïtie heeft het de hele tijd aangevoeld.
Je hebt genoeg informatie. Je hebt genoeg meegemaakt. Je weet genoeg.
Je hebt jouw waarheid.
En dat is het enige wat telt.
Rouwen zonder erkenning
Closure krijgen van iemand die jou pijn heeft gedaan, voelt soms alsof het je helpt om te rouwen.
Zolang je geen erkenning krijgt, blijf je hangen in een soort limbo.
Maar de waarheid is: erkenning van de dader is geen voorwaarde voor jouw rouw.
Sterker nog: in veel gevallen moet je precies rouwen omdat die erkenning er niet is.
Je rouwt het gemis van gerechtigheid.
Je rouwt het verlies van wie je dacht dat iemand was.
Je rouwt de illusie.
Je rouwt het feit dat je die ene zin nooit zult horen. Dat ‘sorry’ uitblijft. Die omhelzing nooit komt.
En dat is rauw. En lelijk. En eenzaam soms.
Maar het is wél echt.
En het is van jou.
Wat als je toch zoekt?
Veel mensen keren terug voor closure.
Ze denken: “Als ik het goed uitleg, begrijpt hij me wel.”
“Misschien nu, na al die tijd, is hij veranderd.”
Maar telkens je dat probeert, gooi je opnieuw een lijntje uit.
En als er iemand tegenover je zit die verslaafd is aan macht, dan heb je hem net weer gevoed.
Weet: het verlangen naar closure is normaal.
Maar het najagen ervan bij een toxisch persoon is gevaarlijk.
Het is als wachten op een schip dat nooit zal aanmeren — terwijl je ondertussen verdrinkt op de kade.
Hoe sluit je zelf af?
Erken de behoefte aan closure
Je hoeft jezelf niet te forceren.
Je mag de wens tot closure voelen.
Je mag die pijn toelaten.
Doen alsof die er niet is kost alleen maar energie.
Schrijf je eigen slotzin
Letterlijk.
Neem pen en papier en schrijf het gesprek dat je nooit kreeg.
Zeg wat je wilde zeggen.
Laat je innerlijke waarheid spreken.
En eindig met iets als: “Ik sluit dit hoofdstuk, niet omdat het is afgerond, maar omdat ik verder wil.”
Zoek je validatie ergens anders
Bij een therapeut (bijvoorbeeld bij mij of bij mijn collega’s).
Bij lotgenoten.
In boeken.
In je lichaam.
In de symptomen die je voelde.
In je herinneringen.
In de patronen die steeds terugkeerden.
Werk aan je zelfwaarde
Want vaak ligt onder de drang naar closure ook het idee: “Misschien lag het aan mij.”
Maar herstel begint met:
“Het was niet mijn schuld.
Maar het is wél mijn verantwoordelijkheid om verder te gaan.”
Zoek een ritueel
Verbrand een brief.
Begraaf een voorwerp.
Maak symbolisch plaats voor een nieuw begin.
Je lijf heeft soms tastbare handelingen nodig om te voelen dat iets écht voorbij is.
Herhaal!
Herhaal zacht maar vastberaden al de stappen die je helpen.
Verwacht niet dat éénder welk hulpmiddel onmiddelijk het verschil gaat maken.
Herhaal consistent.
Een narcist achterlaten zonder afronding is het beste dat je kan doen.
Soms is het krachtigste wat je kunt doen:
Een verhaal laten eindigen zonder afronding.
Geen slotapplaus. Geen reconciliatie. Geen ‘het is allemaal goed gekomen.’
Want soms is het enige wat je krijgt… de keuze om zelf verder te gaan.
Met een litteken dat mag blijven.
Met een hart dat langzaam heelt.
Met een stem die opnieuw de jouwe wordt.
En dat is misschien niet het einde waar je op hoopte.
Maar het is wel het begin van iets nieuws.
Jij bent het eindpunt
Wacht niet tot zij je verhaal afronden.
Sluit het zelf af. Niet omdat het af is. Maar omdat jij klaar bent.
De narcist bepaalt niet meer wanneer het genoeg is.
Jij doet dat.
En dat — dat is ware closure.
Tot volgende week!
Jeroen