"Narcisme en de kinderen": Transitietijd
Omdat kinderen altijd het grootste slachtoffer zijn
Oké, ik weet het.
Ik heb nog maar net mijn vorige blogreeks “52 weken zonder de narcist” afgewerkt en ik ben hier alweer met een post over narcisme.
Ik kan het niet laten. Ik ga niet beloven dat er even snel en evenveel posts zullen geschreven worden, maar als ik een ideetje heb, zal ik het delen!
Ik neem je graag mee in mijn gedachtegang rond hoe je als ‘gezonde’ ouder je kind het beste bijstaat.
Laat me deze week beginnen met transitietijd:
Decompressie na tijd met de narcistische ouder?
Je hebt net je kind opgehaald van een weekend bij de andere ouder. Je ziet het meteen: de blik is dof, het lichaam gespannen, de schouders opgetrokken. Ze zeggen weinig of net overdreven veel. Soms klampen ze zich aan je vast, soms trekken ze zich terug. En je denkt: wat is er gebeurd?
Maar je weet: dit is de nasleep.
De overgang.
De decompressie.
Wat ik in de praktijk steevast “trampolinetijd” noem.
In deze blog duiken we in wat kinderen nodig hebben in die kwetsbare overgang van een toxische of narcistische omgeving terug naar de gezonde ouder.
Wat kun jij doen?
Wat kunnen zij zelf doen?
En hoe maken we van die eerste uren na aankomst een veilige landingsbaan in plaats van een emotionele storm?
Waarom die overgang zo intens is
Voor een kind is opgroeien met twee zeer verschillende werelden verwarrend.
Zeker wanneer de ene wereld gekleurd wordt door onvoorspelbaarheid, emotionele afwezigheid of manipulatie, en de andere wereld veiligheid, liefde en rust biedt.
De sprong tussen die werelden voelt niet als een natuurlijke overgang, maar als een catapult tussen dag en nacht.
In een narcistische omgeving leert een kind zich aan te passen, in te houden, waakzaam te zijn.
Ze leven op alertheid: wat zal mama/papa nu weer zeggen?
Mag ik dit wel zeggen?
Is het veilig om blij te zijn?
En dan stappen ze, plots, jouw huis binnen.
Waar ze zichzelf mogen zijn.
En dat is niet altijd gemakkelijk.
Ze moeten ontladen.
Zich herinstellen.
En die overgang, lieve ouder, vraagt tijd.
Geduld.
En bewust ruimte.
Wat jij als gezonde ouder kan doen
Een rustig en voorspelbaar welkom
Ruimte voor ontlading
Focus op verbinding en plezier
Autonomie en zelfwaarde herstellen
Jij als ouder
Wat kinderen zelf kunnen doen (met enige aanmoediging misschien)
Eigen decompressieritueel
Jongere kinderen
- Hun lievelingsknuffel eerst gaan knuffelen
- De gevoelens van de dag/weekend/week tekenen
- Op muziek dansen/op de bank (of trampoline) springen
Oudere kinderen
- Muziek luisteren met een koptelefoon
- Gamen
- Dagboek bijhouden
- Sporten
- Douchen
Bewust worden van emoties
Bewustzijnsoefening
Misschien helpt het je kind om stil te staan bij welke emoties er gespeeld hebben de afgelopen week. Een emotiewijzer op maat van kinderen kan helpen om zich meer bewust te zijn van de emoties die spelen.
Emoties uiten
Praten (of chatten)
Met jou, vrienden, lief, vertrouwenspersoon, therapeut…
Creatieve uiting
- Schrijven
- Muziek maken
- Schilderen
- …
Fysieke ontlading
- Sport
- Bokskussen
- Schreeuwen in een kussen – op een veilige manier
- …
Autopiloot
Even niet nadenken
Soms heeft een kind ook gewoon even nood om te voelen dat er niks van verwacht wordt. En dat is ook goed.
Laat het even gewoon doen. Zonder opdracht. Zonder taak.
Gewoon zijn.
Grenzen aangeven
Laat kinderen kiezen wat er met hen gebeurd.
Leer hen zeggen: “Ik wil nu even alleen zijn”.
of
“Ik heb nu nood aan een knuffel.”
Positieve ervaringen kiezen
Bewust iets anders doen dan de routine:
- iets lekkers koken/klaarmaken
- Samen spelletjes spelen
- Afspreken met vriendjes/familie
- In de tuin bezig zijn
- …
Ontspanning en comfort
Bepaalde spelletjes spelen, koken met jou, afspreken met een vriend(in). Laat ze weer kiezen voor licht.
Kinderen zijn veerkrachtig.
En vaak creatiever dan wij denken.
Met een beetje steun ontwikkelen ze zelf manieren om te schakelen.
Wat dit allemaal vraagt? Tijd. Ruimte. Mildheid.
De overgang van een narcistische omgeving naar jouw warme thuis is geen knop die je omzet.
Het is een proces.
Een schokdemper.
Een ritueel.
En jij bent daarin de gids.
Niet door alles te fixen, maar door ruimte te maken.
Voor wat komt.
Voor wat het kind nodig heeft.
Voor wat ze misschien nog niet eens kunnen benoemen.
Soms is dat stilte.
Soms is dat schaterlachen.
Soms is dat samen chips eten onder een deken.
En weet je? Dat is al heling.
Tot volgende week
Jeroen
P.s. je bent nog steeds welkom om je bij me aan te melden voor ondersteuning bij dit thema! Klik hier!
“Narcisme en de kinderen”: transitietijd
Kinderen in transitietijd na narcisme hebben rust, ruimte en verbinding nodig. Wat jij kunt doen als gezonde ouder? Lees de tips in deze blog.